Ελλάδα 2.0: Όταν βρέχει, στάζουν τα ταβάνια και πλημμυρίζουν τα υπόγεια στα σχολεία!

 Πλημμύρισε το υπόγειο του 16^ου Δημοτικού Σχολείου, χρειάστηκε η Πυροσβεστική να αδειάσει τα νερά, και το σχολείο είναι χωρίς θέρμανση

«Σεβόμαστε τον οικογενειακό προγραμματισμό, γνωρίζουμε όμως τις αντοχές, αλλά και τις αδυναμίες παλαιών υποδομών και επιλέγουμε να κινηθούμε προληπτικά».

Ν. Χαρδαλιάς, Περιφερειάρχης Αττικής, 20/1/2026

 

 Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026

Στο 16^ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, το υπόγειο έχει πλημμυρίσει, το ταβάνι στάζει ακόμα, έρχεται
όχημα της Πυροσβεστικής για να αδειάσει τα νερά, η θέρμανση δεν λειτουργεί. Κι όλα αυτά μετά από μια  …βροχή! Την επόμενη ημέρα, Παρασκευή 23/1, το υπόγειο πλημμύρισε ξανά και μάλιστα με περισσότερο νερό! Όπως ο ίδιος ο Περιφερειάρχης της Αττικής και κορυφαίο στέλεχος της κυβέρνησης αναγνώρισε, τα σχολεία έκλεισαν διότι γνωρίζουν «τις αντοχές αλλά και τις αδυναμίες παλαιών υποδομών», δηλαδή, εκτίμησαν ότι λόγω βροχής μπορεί να πέσει κανένα ταβάνι στα κεφάλια μας. Ας πάμε όμως δύο μέρες πίσω.

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

Περιφερειάρχης Αττικής: «Πριν από λίγο, η Αττική μας τέθηκε σε κατάσταση κόκκινου συναγερμού. Ως εκ τούτου, λαμβάνοντας υπόψη τα μετεωρολογικά μοντέλα και τις εισηγήσεις της Επιτροπής Εκτίμησης Κινδύνου, αποφασίσαμε το κλείσιμο των σχολείων στην Αττική για αύριο, Τετάρτη 21 Ιανουαρίου. Τα φαινόμενα αναμένεται να είναι ιδιαίτερα έντονα από τις 12 το μεσημέρι και μετά, με ισχυρές καταιγίδες, δυνατούς ανέμους και μεγαλύτερο όγκο νερού από την προηγούμενη φορά.  Τα μαθήματα δεν χάνονται. Αξιοποιούμε την τηλεκπαίδευση και περιορίζουμε τις μετακινήσεις, ιδίως κατά τις κρίσιμες ώρες εκδήλωσης των φαινομένων».

 

Θα ήταν μια απλή Τετάρτη σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή πόλη, αλλά στην Αττική ήταν μια μαύρη Τετάρτη καταγράφοντας:

• δύο νεκρούς,
• πολλές διασώσεις ανθρώπων από συνανθρώπους τους περαστικούς που παρασύρονταν από χειμάρρους,
• οργανωμένες επιχειρήσεις διάσωσης από σωστικά συνεργεία,
• 
  απεγκλωβισμούς ανθρώπων μέσα από τα αυτοκίνητά τους,
• εγκλωβισμένους εκατοντάδες οδηγούς σε κεντρικές κομβικές αρτηρίες,
• διακοπές ρεύματος σε πολλές περιοχές της Αττικής,
• πλημμύρες και ολικές καταστροφές σπιτιών, αποθηκών και εμπορευμάτων σε όλη την περιφέρεια Αττικής,
• παρκαρισμένα αυτοκίνητα να κολυμπούν, να μετακινούνται και να παρασύρονται μαζί με κάδους, δέντρα και πέτρες κι ένα από αυτά να εγκλωβίζει και τελικά να σκοτώνει μια 56χρονη γυναίκα,
• διακοπές στη λειτουργία μετρό, ηλεκτρικού, τραμ,
• εκκένωση οικισμού στον Ασπρόπυργο,
• οχήματα που καλύφθηκαν μέχρι την οροφή από το νερό,
• υπερχείλιση του μεγάλου ρέματος στη Νέα Μάκρη,
• 600 επιχειρήσεις της πυροσβεστικής,
• αποκλεισμό τουλάχιστον πέντε περιοχών,
• ισοπέδωση της πανάκριβης κατά τα άλλα Άνω Γλυφάδας,

Και πόσα άλλα ακόμη…

 

Κι έκλεισαν τα σχολεία πάλι για μια βροχή που αποδείχτηκε καταστροφική ακριβώς διότι λόγω της πολιτικής όλων των κυβερνήσεων, οι ελλείψεις στοιχειωδών υποδομών, τα ποτάμια και τα ρέματα που μπαζώθηκαν (πανευρωπαϊκή πρωτοτυπία), ο άναρχος αστικός ιστός μιας άλλης εποχής «ανάπτυξης» στην οποία πρωταγωνίστησαν τα ίδια πάνω κάτω πρόσωπα και θησαύρισαν οι ίδιες πάνω κάτω οικογένειες, μετατρέπουν ακόμα και μια δυνατή βροχή σε «άκρως επικίνδυνο καιρικό φαινόμενο».  Κι έτσι, «για το καλό μας», ήρθε μια θύμηση της καραντίνας. Μπήκαμε πάλι σε μονοήμερη καραντίνα,
ναι! Έκλεισαν υπηρεσίες, μαγαζιά, δομές, δρόμοι, φροντιστήρια κ.α. Η τηλεκπαίδευση, η τηλεργασία και το 112, το φάρμακο δια πάσαν νόσον.

Αλήθεια, τείνει να γίνει κανονικότητα ότι με τη δυνατή βροχή, με τον ερχομό του χιονιά, με τον καύσωνα σε αναμονή, εμείς θα μένουμε απαθείς θεατές και θα εκτελούμε εντολές; Θα συνηθίσουμε αυτή τη ζωή που θέλουν να μας επιβάλουν; Θα μας πείσουν ότι αυτή η ζωή μάς αξίζει;  Θα υπακούμε σε ανυπόγραφες επιστολές και θα τρέχουμε να τις απαντάμε; Πόσους φακέλους «απείθαρχων» εκπαιδευτικών που αρνούνται εντολές θα φτιάξουν πια; Ως πότε τα κεφάλια των παιδιών και τα δικά μας θα κάνουν μάθημα κάτω από ταβάνια που μπορεί για οποιονδήποτε λόγο να πέσουν;

Κι έληξε ο κόκκινος συναγερμός και άνοιξαν τα σχολεία. Και ήρθε πάλι η Πυροσβεστική για άντληση υδάτων, και βάλαμε ξανά κουβάδες να μαζέψουμε τα νερά που έτρεχαν από τα ταβάνια. Αλλά κοιμηθείτε ήσυχοι! Η Belhara μάς φυλάει, ο Ουρανοξύστης στο Ελληνικό κρύβει και την Ακρόπολη, οι Λαχανόκηποι θα μας ταΐσουν στην ακρίβεια αλλά ένας Φραπές θα μας τονώσει όλους και όλες!

 

Κάποτε, στην post πολιτική ζωή του τόπου υπήρχε έστω μια λέξη! Ευθιξία την έλεγαν! Τουλάχιστον, παραιτούνταν οι αρμόδιοι!

  

Αντίο, λοιπόν.

Ας ανοίξουμε την ομπρέλα μας

κι ας προσπεράσουμε βιαστικά

το τέλος μιας εποχής. 

(Τάσος Λειβαδίτης)