Ως αναπληρώτριες/ες στην εκπαίδευση (εκπαιδευτικοί, μέλη Ειδικού Εκπαιδευτικού και Βοηθητικού Προσωπικού στα σχολεία) καταγγέλλουμε την υποβάθμιση των ζωών μας.
Κάθε καλοκαίρι μας απολύουν, για να μας προσλάβουν ξανά σε λίγους μήνες και να αναπληρώσουμε πάλι τις ίδιες θέσεις, που παραμένουν στην εκπαίδευση μόνιμα άδειες. Είμαστε αναπληρώτριες σε θέσεις μονίμως κενές δηλαδή, βλέποντας τις παλιές γενιές εκπαιδευτικών να συνταξιοδοτούνται άρον-άρον. Μία νέα γενιά εκπαιδευτικών που παίρνει ολοένα και πιο έντονα χαρακτηριστικά επισφαλών εργαζόμενων σε ελαστικοποιημένες θέσεις εργασίας, διαδέχεται την παλιά γενιά εκπαιδευτικών που εκπροσώπησε μία εποχή εργασιακής σταθερότητας σε αξιοπρεπείς συνθήκες.
Η επισφάλεια και η υποβάθμιση της ζωής μας έχει πολλά χρώματα:
Όσο θα είμαστε άνεργες/οι το καλοκαίρι, αντί να μπει το επίδομα ανεργίας στο τραπεζικό μας λογαριασμό (δηλαδή το ποσό των 540 ευρώ με τα οποία καλούμαστε να ζήσουμε, το οποίο βέβαια δικαιούμαστε αφού εργαστήκαμε όλη τη χρονιά), μας έρχεται το επίδομα σε μορφή προπληρωμένης κάρτας. Δεν μας ενοχλεί φυσικά η ψηφιακή μορφή του, αλλά ο όρος που μπαίνει στον τρόπο που μπορούμε να αξιοποιήσουμε τα χρήματά μας. Το 50% του ποσού της ανεργίας δεν μπορεί να σηκωθεί σε μορφή ρευστού, ούτε όμως και να αξιοποιηθεί για την αποπληρωμή του ενοικίου μας, από τον νόμο! Ίσως η κυβέρνηση αψηφά ότι η κατανάλωση έπεται της διαβίωσης για εμάς. Υποτίθεται ότι το ποσό της ανεργίας καλύπτει τα προς το ζην. Είμαστε παρ’ όλα αυτά αντιμέτωπες με την εξής παραδοξότητα: Η ίδια η κατανάλωση προϊόντων να προηγείται του δικαιώματος διατήρησης της στεγαστικής μας σταθερότητας.
Ακόμα όμως και η ίδια η συνθήκη της ανεργίας για πολλές/ούς συναδέλφισσες/ους μοιάζει προνομιακή κατάσταση, αφού με την Κοινή Υπουργική Απόφαση υπ’ αριθμόν 54427 του 2024 σχετικά με το επίδομα της ανεργίας, πλέον προβλέπεται η αύξηση του αριθμού των απαιτούμενων ενσήμων από τα 125 για τους τελευταίους 14 μήνες, στα 175 (χωρίς να προσμετρώνται τα ένσημα των τελευταίων δύο μηνών). Κάτι τέτοιο για όσους/ες προσλαμβάνονται στην β΄ ή τη γ΄ φάση, σημαίνει πως το ίδιο το «δικαίωμα του ταμείου» πάει και αυτό, χάθηκε.
Η απαξίωση δεν σταματά, αφού σε πολύ κόσμο η προπληρωμένη κάρτα της ανεργίας έφτασε μετά το πέρας του καλοκαιριού, που οι άνεργοι αναπληρωτές ξανάγιναν εργαζόμενοι. Όλον αυτόν τον καιρό άραγε πώς την έβγαζαν;
Όσον αφορά τη στεγαστική μας σταθερότητα ως βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, και σε αυτό το πεδίο βαλλόμαστε. Τρομάζουμε να βρούμε σπίτια να νοικιάσουμε. Οι ιδιοκτήτες θα προτιμούσαν να ήμασταν Tiktokers από το να είμαστε στην εκπαίδευση. Πλέον και αυτοί ξέρουν ότι τα καλοκαίρια είμαστε άνεργες/οι και προτιμούν να νοικιάσουν τα σπίτια τους σε οικονομικά περισσότερο προνομιούχες ομάδες. Και αυτοί προσπαθούν να γλιτώσουν από τον κύκλο της αβεβαιότητας, τελικά….
Φτάνουμε στο δικαίωμά μας να αρρωστήσουμε! Μπορούμε μόνο μέχρι 15 ημέρες τον χρόνο. Αν μας τύχουν 2-3 ιώσεις μέσα στη χρονιά λογικά θα είμαστε εντάξει! Αν όχι όμως; Από πότε η κατάσταση της υγείας μπορεί να θεωρηθεί για τους εργαζόμενους τόσο προβλέψιμη; Ποιο είδος προστασίας μάς καλύπτει οικονομικά, αν τύχει κάτι σοβαρό σε εμάς ή στους οικείους μας; Μετά από τις 15 μέρες αναρρωτικής άδειας χάνουμε ως αναπληρώτριες/ές, όχι μόνο χρήματα αλλά και μόρια που εναγωνίως μαζεύουμε μήπως μονιμοποιηθούμε κάποτε.
Συνεχίζουμε με το δικαίωμα στην μητρότητα. Είμαστε ο μόνος κλάδος εργαζόμενων γυναικών στην Ελλάδα που εν αντιθέσει με τις υπόλοιπες μητέρες στον ιδιωτικό ή τον δημόσιο τομέα δικαιούμαστε, αντί για 9 μήνες επίδομα μητρότητας, μόλις 3,5 μήνες! Πριν αποθηλάσουμε, επιστρέφουμε για εργασία! Αν δεν είναι αυτό κρατικό κίνητρο να κάνεις παιδί σε καιρούς υπογεννητικότητας τότε τι είναι;
Σειρά έχει ο εργασιακός διαχωρισμός ανάμεσά μας: Στο πολυνομοσχέδιο-σκούπα που παρουσίασε το Υπουργείο Παιδείας τελευταία στιγμή, σύμφωνα με τις νομοτεχνικές βελτιώσεις στα άρθρα 82 και 83 για τα μέλη ΕΕΠ και ΕΒΠ, τίθεται περιορισμός συμμετοχής τους σε αποσπάσεις και ανοίγει ξανά ο δρόμος για δημιουργία πολλών ταχυτήτων εκπαιδευτικών που ανήκουν σε διαχωρισμένα θεσμικά πλαίσια.
Η επισφάλεια κορυφώνεται υπό την απειλή της λήξης των προγραμμάτων ΕΣΠΑ! Αυτό σημαίνει πως αντί στο εξής να μας πληρώνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα πρέπει να μας καλύπτουν τα κρατικά ταμεία… Και έχουμε βάσιμες υποψίες ότι δεν είμαστε προτεραιότητα στον οικονομικό προϋπολογισμό ενός κράτους που δίνει τα ελάχιστα για την Παιδεία αλλά τα μέγιστα για πολέμους και αστυνομοκρατία.
Τα χρώματα της επισφάλειας είναι πολλά σε ζωές ανθρώπων που βάζουν πλάτη για να μην καταρρεύσει ένα ολόκληρο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο παραπαίει. Επομένως, μάλλον προσφέρουμε τόσα πολλά, για να μας στερήσουν και τα λίγα που μας δίνουν.
Το έχουμε μυριστεί πως οι νέες γενιές εργαζομένων θα ζήσουμε χειρότερα από τις προηγούμενες λόγω της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους σε αυτή τη χώρα. Να προλάβουμε, πριν ο νεοφιλελευθερισμός και οι συνέπειές του κανονικοποιήσουν τη βία πάνω από τα κεφάλια τα δικά μας αλλά και των μαθητριών/ών μας. Να προλάβουμε να διεκδικήσουμε αξιοπρέπεια για εκείνους/ες και για εμάς. Να μη ζήσουμε στον φόβο. Μόνιμες θέσεις εργασίας μέσω διορισμών όλων των εκπαιδευτικών Ε.Ε.Π, ΕΒΠ στην εκπαίδευση, χθες!
Καλούμε τη Μ. Δευτέρα, 6/4, 11:00, στο Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου 29), στη συγκέντρωση σωματείων της εκπαίδευσης και εργαζομένων για αύξηση του επιδόματος ανεργίας και καταβολή του στο ΙΒΑΝ των δικαιούχων χωρίς περιορισμούς!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου