Οι μεγάλες συγκεντρώσεις της 21ης Οκτώβρη σε όλη τη χώρα θέτουν το ερώτημα: Πώς θα συνεχίσουμε;

 Οι μεγάλες απεργιακές συγκεντρώσεις της 21^ης Οκτώβρη σε όλη τη χώρα θέτουν το ερώτημα: Πως θα συνεχίσουμε;

«Οι Γάλλοι έχουμε μια συνήθεια. Δεν ανεβοκατεβαίνουμε τους δρόμους κάθε τρεις και λίγο πάνω-κάτω χωρίς λόγο. Αλλά όταν αποφασίσουμε να κατέβουμε στο πεζοδρόμιο, μένουμε στο πεζοδρόμιο, μέχρι να πάρουμε αυτό που διεκδικούμε»

Τα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια της 21^ης Οκτώβρη συγκέντρωσαν χιλιάδες κόσμου. Στην Αθήνα, 15.000 απεργοί εκπαιδευτικοί, μαθητές, φοιτητές, γονείς, αλλά και εργαζόμενοι έδωσαν το παρών. Ήταν η πρώτη μαζική πανεκπαιδευτική κινητοποίηση μετά από χρόνια στη χώρα μας. 
Την ίδια στιγμή που σε Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιταλία, Αλβανία ο λαός και η νεολαία μάχονται στους δρόμους για ψωμί-παιδεία-ελευθερία, στη χώρα μας μέχρι χθες δεν κουνιόταν φύλλο.  

Από την πλευρά μας στηρίξαμε ολόψυχα την απεργία, με επισκέψεις-περιοδείες σε όλα τα σχολεία, με πανό σε κεντρικά σχολεία, με διαρκή ενημέρωση των συναδέλφων με ανακοινώσεις και υλικό, παροτρύνοντας σε μαζική συμμετοχή. Για εμάς πρόκειται για έναν αγώνα για τις ζωές μας και για το δημόσιο δωρεάν σχολείο: για τα παιδιά που στερούνται βασικά δικαιώματα στο σχολείο, τα ίδια που στερούνται και στη Γαλλία και εξεγέρθηκαν οι μαθητές και μαθήτριες, τη μείωση κονδυλίων, την καθυστέρηση έναρξης σχολικών γευμάτων, τις λειψές θέσεις, ακάλυπτες από εκπαιδευτικό προσωπικό, τους σοβάδες που πέφτουν στα κεφάλια παιδιών και εκπαιδευτικών.

Οι δύο γραμμές: Σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική ή κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας και ψηφοθηρίας;

 

Η απεργία τελείωσε. Και τίθεται το ερώτημα. Τώρα; Πως προχωράμε; 

Είναι δεδομένο ότι κανένας απεργός δεν προσδοκούσε με μια 24ωρη να υποχωρήσει η κυβέρνηση. Ποια θα είναι η συνέχεια; Όταν έχουμε φτάσει να ζούμε με δανεικά, όταν τα σχολεία υπολειτουργούν; Οι φωνές που ωρύονταν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «κάντε πρώτα την 24ωρη και μετά να μιλάτε για διαρκείας» τι έχουν τώρα να πουν;

Για μας είναι καθαρό και το έχουμε πει: χρειαζόμαστε έναν μαζικό αγώνα διαρκείας που θα δημιουργήσει συνθήκες εξέγερσης. Θα συμμετέχουμε όσο πιο μαζικά μπορούμε στις 23/10, στην ΠΔΕ Αττικής, 9π.μ. στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στη Χοτζόγλου και τον Χαρτζουλάκη η υπόθεση των οποίων εκδικάζεται ξανά. 

Ο Σύλλογός μας πρωτοστατεί στην Πρωτοβουλία για τον 13^ο-14^ο μισθό και σύνταξη και θα σχεδιάσει σε αυτό το πλαίσιο τις επόμενες κινητοποιήσεις. Ωστόσο, ένας σχεδιασμός που λέει ότι η επόμενη απεργία θα είναι εκείνη της ΑΔΕΔΥ έναν μήνα μετά, είναι τουλάχιστον κοροϊδία. Στη Γαλλία, ως απάντηση στην απαγόρευση κυκλοφορίας, η CGT, μετά από άκαρπη σημερινή της συνάντηση με τον πρωθυπουργό, καλεί σε γενική απεργία στις 5 Νοεμβρίου. Εμείς; Πάλι στην απραξία ή θα επιλέξουμε τον αγώνα; Ή θα αποφασίσει τώρα η ΑΔΕΔΥ, η ΔΟΕ, τα εργατικά σωματεία Γενική Απεργία με πρόταση η 5^η Νοεμβρίου να γίνει ημέρα πανευρωπαϊκής απεργίας;

 

Σε αυτή την κατεύθυνση χρειαζόμαστε συσπείρωση δυνάμεων. 

Όμως, στις 21 Οκτώβρη, είχαμε τρεις διαφορετικές κινητοποιήσεις: το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, την απεργία των υγειονομικών και τη συγκέντρωση των συνταξιούχων. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έκαναν ότι μπορούσαν – και το πέτυχαν – ώστε οι παραπάνω κλάδοι να μη συναντηθούν ποτέ και πουθενά, να μην κάνουν έστω μία κοινή πορεία προς το Σύνταγμα. Να μη δώσουν το πολιτικό μήνυμα της αγωνιστικής ενότητας και συσπείρωσης δυνάμεων ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. 

 

Όσον αφορά την απεργιακή μας συγκέντρωση, είδαμε πρωτοφανή πράγματα. Η διάταξη της πορείας κανονικά θα έπρεπε να ξεκινά με το απεργιακό μπλοκ. Αυτοί που απεργούσαν πάντα ήταν μπροστά με τα πανό των Ομοσπονδιών τους και των Συλλόγων τους. Δεν ήταν κρυμμένοι πίσω από μπλοκ νεολαίας η διάταξη των οποίων αποφασίστηκε σε κομματικά γραφεία. 

Αυτό συνέβη δυστυχώς στις 21/10. Αποτέλεσμα ήταν, να προσέρχονται πολλοί/ές απεργοί εκπαιδευτικοί που είχαν καταθέσει το μεροκάματό τους και δεν μπόρεσαν να βρουν ποτέ ούτε το πανό της ΔΟΕ ούτε του Συλλόγου τους. Αυτό ζήσαμε την ημέρα της απεργίας, γι’ αυτό η πορεία ξεκίνησε άρον-άρον και γι’ αυτό τρέχαμε με την ψυχή στο στόμα, για να τελειώσει η πορεία όσο το δυνατόν νωρίτερα! Και γιατί έφτανε η πορεία των υγειονομικών με την οποία δεν έπρεπε ποτέ να συναντηθούμε.

 

Αυτός ο «αποταμιευτικός» συνδικαλισμός αντιλαμβάνεται τις κινητοποιήσεις και τους αγώνες ως μια δεξαμενή άντλησης ψήφων, μελών και αναπαραγωγής του κομματικού και συνδικαλιστικού μηχανισμού.

Παλιά μου τέχνη κόσκινο: φίμωση και προπηλακισμοί εναντίον απεργών!

 

Καταγγέλλουμε ότι:

1.       Από τις προηγούμενες ημέρες οι εκπρόσωποι της ΑΣΕ σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ επιχείρησαν και κατάφεραν να αποσπάσουν αποφάσεις από τις Ομοσπονδίες ότι από την κεντρική μικροφωνική θα μιλήσουν μόνο οι πρόεδροι των Ομοσπονδιών ΔΟΕ, ΟΛΜΕ, ΑΣΓΜΕ, ΠΟΣΕΠΕΕΑ! Τελικά, πλην των προαναφερθέντων, μίλησαν και φοιτητές και μαθητές με αποκλειστικό κριτήριο να ανήκουν στον πολιτικό φορέα της ΑΣΕ. Την ίδια στιγμή που από το βήμα του συλλαλητηρίου περνούσε πλήθος ομιλητών, τον λόγο ζήτησαν οι συναδέλφισσες πρόεδροι των Συλλόγων Εκπαιδευτικών ΠΕ Α΄ Αθηνών και Άνω Λιοσίων. Για πρώτη φορά στην ιστορία απεργιακών συγκεντρώσεων της ΔΟΕ αποκλείστηκαν εκπρόσωποι Συλλόγων ΠΕ από το μικρόφωνο. Για πρώτη φορά μονοπωλήθηκε το μικρόφωνο πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου και μετατράπηκε σε φερέφωνο μονοπαραταξιακό, με μία-δύο εξαιρέσεις για το ξεκάρφωμα, για να ‘χουμε να λέμε σε κανέναν που δεν ξέρει, π.χ. έκαναν τη «χάρη» να δώσουν το μικρόφωνό «τους» και σε μέλος της ΔΟΕ, εκπρόσωπο των Παρεμβάσεων για λίγα λεπτά. Είναι ολοφάνερη η αλαζονεία της συγκεκριμένης παράταξης η οποία μια χαρά τα βρήκε με τις πλειοψηφίες σε ΔΟΕ - ΟΛΜΕ προκειμένου να σπάσει τη δημοκρατική παράδοση των απεργιακών συλλαλητηρίων, όπου ο λόγος δινόταν σε όλους τους φορείς που τον ζητούσαν. Κι όλα αυτά με καθαρά πολιτική στόχευση: όταν ανεβαίνει το κίνημα, αναλαμβάνουν τον ρόλο του κυματοθραύστη, «πρέπει» να ελέγξουν τα πάντα κάτι που είναι αδύνατον, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε αυταρχισμό και βία.

2.       Κατά τη διάρκεια της πορείας, πριν το Υπουργείο Εργασίας και ενώ τα απεργιακά μπλοκ των Συλλόγων ΠΕ Εκπαιδευτικών προχωρούσαν συντεταγμένα, πολλές δεκάδες πανό και εκατοντάδες διαδηλωτές πίσω από το πανό της ΔΟΕ, ένα συντεταγμένο μπλοκ ομάδων της σπουδάζουσας της ΚΝΕ, με ένα πανό που είχε την υπογραφή Φοιτητικοί Σύλλογοι επιχείρησε πισώπλατα και αιφνιδιαστικά να διεμβολίσει τα απεργιακά μας μπλοκ για να περάσει μπροστά μας. Τις προτροπές μας, περάστε από το πεζοδρόμιο και πηγαίνετε όπου θέλετε, τις αγνόησαν πλήρως, με αποτέλεσμα, σπρώχνοντας, προκαλώντας και χτυπώντας να επιτεθούν τελικά πισώπλατα και απροσχημάτιστα στο απεργιακό εκπαιδευτικό μπλοκ με ολοφάνερη πρόθεση να το διαλύσουν. Η επιχείρηση βέβαια διάλυσης των απεργών εκπαιδευτικών απέτυχε πλήρως. Τα απεργιακά μας μπλοκ να ξέρετε έχουν περάσει από φωτιά και σίδερο, δεκαετίες τώρα, γι' αυτό και είναι αδιαπέραστα. Δεν φοβήθηκαν τα ΜΑΤ, δε θα διαλυθούν από τέτοιες πρακτικές. Όμως αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η πρακτική πολλών μελών της ομάδας κρούσης της ΚΝΕ οι οποίοι επιτίθονταν από πίσω, στα μουλωχτά σε εκπαιδευτικούς, με τη γνωστή λαβή που έχουμε δει σε πλείστα βίντεο στη Γαλλία αλλά και την Ελλάδα: λαβή πισώπλατα στο λαιμό και τράβηγμα προς τα πίσω ώστε ο ανύποπτος που δέχεται επίθεση να πέσει στο έδαφος. Οι προπηλακισμοί κατά απεργών εκπαιδευτικών, μεταξύ των οποίων και της προέδρου του Συλλόγου μας συνιστούν απαράδεκτες και τραμπούκικες πρακτικές. Την ευθύνη δεν έχουν μόνο οι ηγεσίες πολιτικές και συνδικαλιστικές που έδωσαν τις σχετικές εντολές, έχουν και οι ίδιοι/ες που σήκωσαν χέρι ενάντια στους απεργούς κάποιοι από τους οποίους μπορεί να ήταν και δάσκαλοί τους, που τα μαλλιά τους έχουν ασπρίσει να κατεβαίνουν σε πορείες και απεργίες. Χτύπησαν απεργούς εκπαιδευτικούς, με πειθαρχικά στην πλάτη τους, με διώξεις, με μηνύσεις, αναφορές και προανακριτικές να εκκρεμούν. Χτύπησαν ένα μπλοκ το οποίο φώναζε συνθήματα και τραγουδούσε με ανοιχτή ορχήστρα και μουσικά όργανα. Στο οποίο συμμετείχαν αρκετοί Σύλλογοι ΠΕ της Αττικής με τα πανό τους.

Οι τραμπούκικες αυτές ενέργειες δημιουργούν σύγχυση και λειτουργούν διαλυτικά, ωστόσο, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία: οι εντολές για αυτή την επίθεση δίνονται από ψηλά και ο στόχος είναι η εξουδετέρωση, πολιτική, αλλά και δια της βίας αν χρειαστεί, κάθε διαφορετικής φωνής εντός του κινήματος ώστε να δύναται η ηγεσία να παρέχει εγγυήσεις στο κράτος για κινητοποιήσεις άσφαιρες και ακίνδυνες και το κυριότερο, φρόνιμες και ελεγχόμενες. Αυτός είναι ο ουσιαστικός λόγος της επίθεσης και γι’ αυτό η πολιτική γραμμή της σύγκρουσης και του αγώνα πρέπει να λάβει υπόψη της ότι στη χώρα μας έχει ΚΑΙ αυτό το εμπόδιο να ξεπεράσει. Εμείς συνεχίζουμε να καλούμε σε αγωνιστική ενότητα όποιον επιθυμεί να ανταποκριθεί. Ωστόσο, ξεκαθαρίζουμε ότι το βάρος της πρότασης πέφτει στη λέξη «αγωνιστική», μόνο μια τέτοια ενότητα μας είναι χρήσιμη και όχι μια ενότητα που θα κινείται φρόνιμα, στα όρια που το καθεστώς μας επιτρέπει.

Στον ίδιο ακριβώς δρόμο που διημείφθησαν τα απαράδεκτα γεγονότα της απεργιακής κινητοποίησης, 39 χρόνια πριν, η τότε σπουδάζουσα της ΚΝΕ αντί να επιτίθεται σε απεργούς, συγκρουόταν με τα ΜΑΤ, στην πρώτη γραμμή του φοιτητικού κινήματος των καταλήψεων ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ (μαζί με τον Ρήγα και τις Συσπειρώσεις), και έδωσε έναν ηρωικό αγώνα ενάντια στις δυνάμεις καταστολής του τότε ΠΑΣΟΚ για να σπάσει την απαγόρευση της πορείας. Αυτή η πολιτική γραμμή γράφει ιστορία και ανοίγει δρόμους αγώνα. Πέρασαν 40 χρόνια κι ακόμα προσπαθούν να στήσουν στα πόδια τους ιδιωτικά ΑΕΙ. Αυτή την παράδοση της πολιτικής γραμμής της σύγκρουσης και του αγώνα διαρκείας, της αγωνιστικής ενότητας, της συσπείρωσης στους Συλλόγους μας ακολουθούμε, ενάντια σε διαλυτικές, διασπαστικές λογικές και σε αυτήν καλούμε τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους να συσπειρωθούν. Σήμερα χρειαζόμαστε τη μέγιστη δυνατή λαϊκή αγωνιστική συσπείρωση για την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης που διαλύει τα σχολεία και καταστρέφει τις ζωές μας. Ένα τέτοιο κίνημα χρειαζόμαστε και όχι μονοπαραταξιακές μονοφωνικές παρελάσεις ταχύτητας που θα εμφανίζονται και θα εξαφανίζονται από το κέντρο της πόλης αγχωμένες και φοβισμένες μην τυχόν διαταράξουν την ηρεμία του καθεστώτος. Γι’ αυτό δε θα πέσουμε στην παγίδα της αδιέξοδης αντιπαράθεσης με κομματικούς μηχανισμούς – αυτά δεν αφορούν τον κόσμο της εργασίας που απαιτεί σοβαρότητα και στοιχειώδεις συλλογικές διαδικασίες, απαιτεί εμπιστοσύνη. Έχουμε δουλειά να κάνουμε, στην κατεύθυνση του αγώνα διαρκείας, της συσπείρωσης στα σωματεία, της διαφύλαξης της δημοκρατικής τους λειτουργίας. Προειδοποιούμε όλες τις συναδέλφισσες και όλους τους συναδέλφους: η συγκεκριμένη πολιτική γραμμή στόχο έχει να κομματικοποιήσει τα σωματεία, όπου δεν έχει την πλειοψηφία κατεβαίνει με δικά της παραταξιακά πανό (π.χ. Πάτρα) ή δεν έρχεται καθόλου πλέον στα πανό του Συλλόγου της (όπως στον δικό μας προχθές που απουσίαζαν άπαντα τα μέλη της ΑΣΕ, τυχαίο;). Το σωματείο όμως δεν ανήκει σε παρατάξεις παρά μόνο στα μέλη του. Δεν είναι όμιλος ομοϊδεατών αλλά συνδικαλιστική ένωση με βάση το επάγγελμα και τον τόπο εργασίας και με στόχο τα ταξικά υλικά συμφέροντα της τάξης. 

 

Καμία εμπιστοσύνη σε ηγεσίες. Αυτοοργάνωση-σχέδιο-αγώνας! Καλούμε τις/τους συναδέλφους σε συσπείρωση στον Σύλλογό μας και τις συλλογικές διαδικασίες του, σε υπεράσπιση του Α΄ Συλλόγου Αθηνών απέναντι σε κάθε στοχοποίηση.