Γιατί το κάνουν; Από υποχρέωση;
Δεν το γράφει καμιά εγκύκλιος, δεν το αποστήθισαν από κανένα βιβλίο παιδαγωγικής, δεν τους το
επέβαλε η κακόβουλη αξιολόγηση, ούτε η διοικητική ιεραρχία. (Αχ αυτή η διοικητική ιεραρχία: τα πρόσωπα αλλάζουν, εκείνη μένει όμως πάντα η Φρικαντέλα της εκπαίδευσης, τώρα και με στρατιωτικά παράσημα μπροστά στο γραφείο της).
Το μοναδικό τους κίνητρο είναι το μεράκι τους, η αγάπη και το νοιάξιμο για τα παιδιά τους, για να κερδίσουν ένα παιδικό χαμόγελο που τόσο τους λείπει.
Δεν πάμε εξουθενωμένοι στα σχολεία. Όχι! χαμογελάμε και δεν είμαστε χαζοχαρούμενοι. Πάντα πηγαίνουμε με ελπίδα και προσδοκία, με κρυφοχαμόγελα.
Μπορεί να ακυρωθούν, πιθανά, θα πεισμώσουμε, ναι· θα χαρτογραφήσουμε μια ανθρωπιά που μπορεί να ακυρωθεί στην πορεία, ναι· θα ζήσουμε την αγωνία να τα γνωρίσουμε, αν και θα ταλαιπωρηθούμε όμορφα μετά, ναι· θα σχεδιάσουμε μια δημοκρατία μέσα σε μια στοίβα γραφειοκρατίας, ναι· θα υπηρετήσουμε την αισιοδοξία επειδή πάμε με το μέλλον ενός ανθρώπου ηθικού, κοινωνικά, διανοητικά ελεύθερου, ανοικτού στη ζωή, ναι· θα νιώσει η μεγάλη εργαζόμενη πλειοψηφία ότι δίπλα της στεκόμαστε εμείς για τα παιδικά όνειρα που πρέπει να πραγματοποιηθούν και να εκδικηθούν, πέρα και ενάντια στην ακροδεξιά «αγανάκτηση», θα πούμε ένα χαμογελαστό, ολόκαρδο καλημέρα στο πρωτάκι που κουβαλάει βαριά την πρώτη τσάντα, ναι.
Θα μιλήσουμε για έναν διαρκή αγώνα για το δημόσιο σχολείο, για τη ζωή, για το μεροκάματο ή θα αφεθούμε στους επαγγελματίες ορθολογιστές με σταθερή τροχιά στην υποταγή;
Αν υπάρχει κάτι σταθερό μέσα στα χρόνια, είναι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα φροντίζει επιμελώς μην τυχόν και συμβεί να βρεις οτιδήποτε ενδιαφέρον στην διαδικασία της μάθησης. Θεωρείται πως όσο πιο πολύ υποφέρεις, τόσο πιο ποιοτική είναι η εκπαιδευτική διαδικασία, τόσο πιο ουσιαστική είναι η γνώση.
«Τα αγαθά κόποις κτώνται» σου λένε. Οπότε το σχολείο πρέπει να μοιάζει μαρτύριο, τα μαθήματα να είναι βαρετά, οι εξετάσεις να είναι ο στόχος κι η καταπίεση το μέσο.
Κανείς δεν νοιάζεται για τα ενδιαφέροντα του μαθητή, να βοηθήσει ένα παιδί να καταλάβει γιατί η γνώση που του παρέχεται είναι σημαντική, να την συνδέσει με τις πραγματικές του ανάγκες, τις απορίες του για την ζωή, να την συνδέσει με την διαδικασία να γνωρίσει τον κόσμο.
Όχι, το μόνο που μετράει είναι να παπαγαλίσει κείμενα, να πάψει να ρωτάει, να ατροφήσει η κριτική του σκέψη και να νιώθει ενοχικά για τα ενδιαφέροντά του. Να γίνει ένας μουγκός ψηφοφόρος, ένας ευκολόπιστος καταναλωτής κι όχι ένας ενεργός πολίτης, μια επαναστατική προσωπικότητα, ένας δημιουργός με κριτική σκέψη. Όλα αυτά είναι για να γεμίζουν τα κείμενα της κυρίαρχης παιδαγωγικής σαν αδειανά πουκάμισα, σαν να μας έχουν κλέψει τις σημαίες και τις βουτάνε ως λάφυρα στη λάσπη τους.
Στην εκπαιδευτική πολιτική υπάρχουν και οι συμβολισμοί, οι οποίοι ενίοτε παράγουν και πολιτική. Έναρξη τυπικά της σχολικής χρονιάς, η κα Ζαχαράκη επιλέγει να στήσει ένα επικοινωνιακό σώου με εκπροσώπους του ΟΟΣΑ, της Ε.Ε, του IB και μαθητές από λύκεια των βορείων προαστίων προβάλλοντας τον λαμπερό κόσμο της αριστείας και δείχνοντας ταυτόχρονα του ποιοι/ ες εξ ορισμού αποκλείονται από το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό όραμα.
Τη μέρα του αγιασμού, επιλέγει να πάει στα Ωνάσεια στην Κρήτη όπου και πάλι το μήνυμα του ταξικού κυνισμού είναι σαφές: το υπουργείο είναι εδώ μαζί με τις επιχειρήσεις για όποιον νέο /α αξίζει, οι υπόλοιποι/ ες πίσω από τα τείχη της "επιτυχίας", στα απαξιωμένα δημόσια σχολεία των κενών, των κακών υποδομών, της υποβάθμισης, των εξεταστικών φραγμών.
Το σχολείο είναι το εργαστήριο του ανθρώπου που έρχεται, παίρνει μικρές σχεδόν άγραφες ψυχές, μερικά τετραγωνικά εκατοστά πλαστελίνης και τα πλάθει. Είναι τετριμμένο, αλλά τα παιδιά είναι όντως η ελπίδα, είναι αυτοί που θα βιώσουν έναν κόσμο που ακόμα δεν έχει έρθει. Και μπορεί, ίσως, να αποφασίσουν, να τον κάνουν καλύτερο ή ακόμα πιο ανυπόφορο. Όπως και να ‘χει, συναντώντας παλιούς σου μαθητές, καταλαβαίνεις αν έχεις βάλει ένα λιθαράκι μικρούλι, ώστε οι νέοι άνθρωποι να σκέφτονται ελεύθερα και διαφορετικά.
Πάρτε μεγάλα πορτοφόλια, πέφτουν πολλά ευρώ στο τραπέζι
Δεν είναι τυχαίο πώς φέρονται οι κυβερνήσεις στους εκπαιδευτικούς. Κ
ακοπληρωμένοι νομάδες που σέρνονται από εδώ κι από εκεί με μεταθέσεις της τελευταίας στιγμής, στριμωγμένοι σε πίνακες, κάτω από την κρίση κομματικών στρατών, κοινωνικά απαξιωμένοι και λεηλατημένοι από ηλίθια στερεότυπα («φύγετε από την ορκωμοσία και να ξαναρθείτε ντυμένοι κόσμια»).
Μας θέλουν ματαιωμένους. Όπως η δασκάλα με το 4χρονο παιδί της σε μια σκηνή, σε κάμπινγκ που πληρώνει όσο για ένα διαμέρισμα, οι εκπαιδευτικοί που εδώ και δέκα χρόνια έχουν κοιμηθεί σε ξαπλώστρες σε παραλίες, στα αυτοκίνητά τους, σε σλιπινγκ μπαγκ, που έχουν νοικιάσει τρύπες και τις χρυσοπληρώνουν, που τους πετάνε έξω το Μάη όταν ξαναρχίζει η «σεζόν».
Στο αποκορύφωμα της ΔΕΘ, σε ένα πανάκριβο σόου, με βίντεο και γραφικά, άψογο κουστουμάκι, μακιγιάζ, μαλλί κομμωτηρίου και κυρίως με ασύλληπτους πόρους που διατέθηκαν για φύλαξη και προστασία, ο πιο ακριβός πρωθυπουργός της Ελλάδας μοίρασε φτώχεια.
Ακούσαμε για 500 ευρώ ετήσιο επίδομα (30 ευρώ καθαρά τον μήνα) που θα δοθούν στους δημοσίους υπαλλήλους σε 1,5 ! χρόνο από τώρα, αλλά και για κουμπαράδες: θα βάζει λεφτά το κράτος, αν βάζεις εσύ, (όποιος βάζει 500 ευρώ θα παίρνει άλλα 500 ευρώ). Όταν δεν έχεις τίποτα, πού να τα βρεις; Δε θα παίρνεις μία και πάλι οι έχοντες ευνοούνται και όλα αυτά για τα παιδιά μας σε βάθος …18 ετών. Κάτι ψίχουλα σε συνταξιούχους, στην ομάδα δηλαδή που έχει λεηλατηθεί οικονομικά όσο καμία άλλη, κάτι φοροαπαλλαγές …και κάτι άλλα ψιλά που λέγονται «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ»...Όλα κοστολογημένα μας είπαν, αλλιώς η Ελλάδα, αν ξεφύγει λίγο, θα τεθεί σε επιτροπεία.
Κι έτσι «ανεπαισθήτως μας έκλεισεν (ξανά) από τον κόσμον έξω»...
Ακούσαμε για τις διεθνείς ταραγμένες θάλασσες, όπου ένα σταθερό χέρι (το δικό του, εννοείται) θα πρέπει να κρατάει το τιμόνι της χώρας.
Ακούσαμε μέτρα για τους αγρότες τάχα, που όσο αυτοί κλαίνε κι οδύρονται, έρχεται ως άλλος Μωυσής, να τους δώσει κάτι και να τους υποσχεθεί ότι ο αγροτοκτηνοτροφικός τομέας θα γνωρίσει λαμπρές μέρες, την ίδια στιγμή που η σφαγή των αμνών και ο θρήνος των βοσκών με τα χαραγμένα από τη δουλειά πρόσωπα («γεια σας κοπέλες μου, έλεγε κι έκλαιγε ο βοσκός στις προβατίνες του που πήγαιναν για σφαγή») ξεκίνησε από τη Λέσβο και θα απλωθεί σε όλη τη χώρα, ως το οριστικό τέλος της κτηνοτροφίας· ζαμπόν Ολλανδίας πλέον.
Είδαμε ως τώρα την original version, και έπεται συνέχεια... να, στριμώχνονται όλοι στην πόρτα.
Τα 'χουμε ξαναπεί, σωτήρες δεν υπάρχουν, είναι ο Μητσοτάκης σε μερικές πιο αναιμικές εκδοχές του.
Γιατί «ειδικά μισθολόγια» και «300 ευρώ» (μεικτά εννοείται) για τους εκπαιδευτικούς και όχι πλήρης
αποκατάσταση των μισθών που μας έκλεψαν 16 χρόνια τώρα, μαζί και του 13ου και 14ου μισθού; Γιατί 500 ευρώ επίδομα στους φοιτητές για 10 μήνες (όχι 12- τους καλοκαιρινούς μήνες χάνουν την ιδιότητα του φοιτητή;) και όχι φοιτητικές εστίες; Γιατί η συμφωνία με τα ιδιωτικά ΑΕΙ; Πού πήγαν γι’ αυτούς οι αγώνες 40 χρόνων; Χρειαζόταν να έρθει η απόφαση του ΣτΕ που έβγαλε παράνομα τα ιδιωτικά «ΑΕΙ» για να τους ξεφτιλίσει τελείως κι ακόμα παπαγαλίζουν την ίδια καραμέλα;
Γιατί δεν φροντίζουν στα νησιά να φτιάξουν μόνιμες στέγες, για εκπαιδευτικούς και γιατρούς, που θα μάθουν γράμματα στα παιδιά τους και θα τους σώσουν τη ζωή, αν χρειαστεί;
Μας φαίνονται πολύ ουτοπικά αυτά;
Τα σχέδια για τη χώρα μας είναι συγκεκριμένα, είναι πρόδηλα, δε χρειάζεται κανένα μυαλό ξουράφι για να τα δει κάποιος.
Χρειάζονται έναν λαό απολύτως καθημαγμένο, έτοιμο να συρθεί ακόμα και σε πολεμικές περιπέτειες.
Όμως ο κόσμος αντιλαμβάνεται και τον κίνδυνο που διατρέχει πια.
Το μόνο που μπορεί να αλλάξει την εξίσωση είναι ο παράγοντας λαός στους δρόμους.
Το τρέμει αυτό όλο το επίσημο πολιτικό σκηνικό.
Μόνο ο αγώνας διαρκείας είναι ο δρόμος που πρέπει να ανοίξουμε
Οφείλουμε να καταλάβουμε ότι με μια 24ωρη απεργία μόνο δεν θα ξεμπερδέψουμε. Ότι χρειάζεται αγώνας διαρκείας, με σχέδιο και αιτήματα-αιχμές. Να καταλάβουμε ότι το ΔΣ της ΔΟΕ μόνο αν υποχρεωθεί θα κηρύξει έναν τέτοιο αγώνα. Αλλιώς, θα βγει από την υποχρέωση με μια 24ωρη.
Θέλουμε έναν ξεσηκωμό που θα συνεγείρει τις λαϊκές συνειδήσεις, έναν αγώνα με απεργίες, συγκεντρώσεις, καταλήψεις, πολύμορφο, στον οποίο τα κομματικά επιτελεία και τα συνδικαλιστικά ιερατεία θα χάσουν τον έλεγχο, ο έλεγχος θα βρίσκεται μόνο στις γενικές συνελεύσεις. Και θα απαιτεί τα στοιχειώδη χωρίς να κάνει πίσω: έναν μισθό αξιοπρέπειας, μια ζωή κι ένα σχολείο που να αξίζει σ’ εμάς και τα παιδιά μας!
*Το παρόν κείμενο γράφτηκε με κομμάτια και αποσπάσματα από την ψυχή μας, αλλά και με δάνεια από φίλες, συντρόφους και μυστικούς συνοδοιπόρους. Να 'μαστε καλά να ανταμώνουμε στα δύσκολα αλλά και στα όμορφα. Καλή σχολική χρονιά!
Εκπαιδευτική Παρέμβαση, Σεπτέμβριος 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου